Buscar este blog

sábado, 8 de junio de 2013

Caurel 2013

8 a.m.8ºC .Seoane do Caurel amanece entre brumas; brumas aparte hace un fresquillo que te encoje. La meta está en el Colegio, algo desviado del pueblo y todo cubierto de un espeso monte, es primavera de un invierno hiperlluvioso, me traslada a la selva amazónica pero sin cocodrilos dispuestos a rebañarte una jamba o serpientes chutándote algo indeseable. Pillo el dorsal entre risas con los del Car y Moutinho; comienzo a ver personas que me agrada encontrarme en cualquier sitio, como la gente del Xesteiras, saludo a Aficionado,Tono,Miguel de Lalín (el año pasado compañero de Ultra, esta vez nos bajamos al Trail, yo por la inminencia del Ultra Peñalara), Xabi (que pilló una pájara en el Trail), etc. , ya para salir me encuentro a Blas que me presenta a Pocholo, luego veo a Manuel (mi compi de entrenos Ultra que se estrena en la distancia, que me solicitan un pódium, ja,ja) y a Luis. Salimos, los gacelas pillan sitio y no sufren los atascos que el resto de mortales chupamos desde ya, aún así, el culo que me antecede es visión grata y tampoco se trata de darle caña (a mi cuerpo, me refiero, no al que me antecede) con casi 40 K de dura carrera. Alcanzamos el mítico paraje da Cova da Moura (últimamente, me tocan mucho), fantástico lugar, la temperatura sube rápido, acompañando nuestro ritmo cardíaco, me sobra la ropa, se suceden los tramos en bosque con tramos de roca al borde de un río o precipicio, esta carrera es un pelín peligrosa, si te desvías un poco del camino te haces pupa. No olvido mi principal objetivo, disfrutar sin lastimarme, el año pasado un aterrizaje rajó mi zapa y mi rodilla, a mitad de Ultra los facultativos me recomendaron abandonar pero, con mi tozudez a cuestas continué; me hicieron perder más de 1 hora pero acabé el Ultra (mi primer Ultra sin apenas entreno) y más que bien; la rajada en la rodilla me acompañará para siempre (ni tan siquiera me dieron una tirita de sujeción o unos puntos). Por eso, no quiero lastimarme, voy con precaución, concentrado pero corriendo casi siempre; me acompañan 2 ultras (menudo ritmo para la Ultra, pienso), 1 de ellos equipado íntegramente de Salomon , o sea, lleva más coste encima que todo mi equipamiento en años corriendo, incluso le molesta mi ritmo bajando, decido apartarme. ¡Piedra, papel, tijera!; No, piedra pizarrosa que es el esqueleto de esta sierra, cuyas lajas cortan como filos de navaja, así que, ¡al loro mi comodoro!. Se suceden las zonas de sol(ahora calienta rigurosamente) y sombra, tu vista debe adaptarse rápidamente; un poco más adelante, me encuentro con el pro de Salomon, le animo a seguir pq va mal (…y va a la Ultra??) , en la meta del Trail entrarán más tarde que yo y abandonarán (no quiero pensar mal pero me lo ponen en bandeja). Casi un maratón de montaña, duro, peligroso y precioso; acabo fuerte aunque algún desconocido músculo se queja, no es para menos , y muy satisfecho, además cumplo la petición de Manuel y hago pódium, pero, sobre todo, cumplí la mía de acabar enterito. En meta me informan q a Luis le faltan más de 12K, toca esperar; ayudo en control de meta y parloteo con atletas, alí está a nosa Rosa (principal baluarte do Coruña Trail) que tuvo q abandonar en la parte final del Trail (que no es poco para un cuasi maratón de montaña de los duros), luego me siento un buen rato con Martins(el gran atleta portugués, campeón de veteranos en Portugal en varias distancias) una persona con un tamaño físico inversamente proporcional a su calidad humana y atlética, un crack natural que corría hasta hace poco con zapas de carretera y poco más(nos podemos reír de los Salomon q parecen Rambos do Monte), le pregunto pq no se anima a la Ultra y me responde: “Eu gosto de correr, na Ultra salvo os primeiros, non se corre, ándase”, mais nada podo añadir. Caurel, tentaremos voltar a honrar os teus cumes.
Foto: Con A.Martins, campeón portugués , o seu tamaño físico è inversamente proporcional a sua grandeza humana e deportiva .